"Omega" to już kolejna książka Marcina Szczygielskiego. Wcześniejszy "Berek", który w krótkim czasie osiągnął status bestsellera, przyniósł autorowi grono wiernych czytelników, którzy z niecierpliwością czekali na październikową premierę.

Tytułowa bohaterka - Omega - jest nastolatką, która w dniu urodzin dostała mailem link do tajemniczej gry komputerowej. Okazuje się jednak, że instalując aplikację i uruchamiając ją - zmienia rzeczywistość. Nagle świat staje się niebezpieczną grą, a zasady są nielogiczne i nieodgadnione.
Jednak nie to jest najciekawsze w tej premierze. Otóż "Omega" jest jedną z niewielu książek na polskim rynku, które mają tak wielowątkową premierę. I to zarówno internetową, jak i w świecie realnym.
Przykładem jest chociażby fakt, że główna bohaterka prowadzi swojego bloga, gdzie można przeczytać relację z prezentacji książki ("We wtorek byłam na promocji książki o mnie samej. To bardzo dziwne uczucie, kiedy ktoś pisze książkę o Tobie, a jeszcze dziwniejsze, kiedy w tej książce są ilustracje, na których cię widać. Więc czułam się dziwnie, ale było to całkiem przyjemne."). Do Omegi można również napisać maila ( Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. ), a także zaprosić do swoich znajomych na naszej-klasie.
Dodatkowym bonusem jest fakt, że ta przygodowa powieść została wspaniale zilutrowana przez Bartka Arobala, co zdecydowanie zwiększa przyjemność obcowania z lekturą. I to jeszcze nie koniec, bo ilustracje (w dużych formatach) przez prawie miesiąc można było oglądać na wystawie w warszawskiej klubokawiarni Delikatesy TR przy Teatrze Rozmaitości. Podczas wernisażu, który prowadził Tomasz Raczek, fragmenty książki czytała Beata Kawka.


Omega sama o sobie:
Nazywam się Joanna Kamińska. Wolę jednak, aby nazywano mnie Omega. Jestem jedynaczką, urodzoną 1 czerwca 1997 roku w Warszawie.
Moja mama jest z wykształcenia pedagogiem, pracowała jako sufler w teatrze, później przeniosła sie do agencji reklamowej, a dokładnie do domu produkcyjnego, w którym jest handlowcem.
Mój ojciec jest scenografem, głownie teatralnym i telewizyjnym. Rozwiódł sie z mamą z powodu Marty, charakteryzatorki z TVP3 i razem z nią przeprowadził do nowego mieszania na Kabatach.
Moja babula, Jadwiga Warmińska, była aktorką teatralną i kabaretową. Nigdy nie występowała w telewizji ani w filmach, choć o tym marzyła skrycie przez cale życie. Nie była także bardzo wybitną aktorką, po prostu etatowa aktorka niedużego teatru. Jej pierwszy mąż Julian najpierw zginął podczas powstania warszawskiego, ale ten fakt udało mi się osobiście zmienić. Dzięki mojej pomocy Julian przeżył powstanie, odnalazł Babule i w miarę szczęśliwie przeżyli wspólnie kilka powojennych lat. Nie mieli dzieci. Julian porzucił Babule dla jej technika dentystycznego, z którą uciekł na Śląsk. Babula rozpaczała nieco, ale wkrótce zakochała się sie w jednym z pracowników technicznych teatru, wyszła za niego i urodziła moją mamę. Mój dziadek zginął tragicznie  w Polowie lat siedemdziesiątych, przygnieciony dekoracja do spektaklu "Sen nocy letniej", która spadła na niego podczas próby generalnej przedstawienia. Babula nigdy nie otrząsnęła sie z tej straty. Ratował ja alkohol spożywany w niedużych, ale regularnych dawkach oraz życie towarzyskie. Babula była bardzo oszczędna, podczas wojny udało jej sie ocalić cześć biżuterii matki, która pochodziła z arystokratycznej rodziny, była jednak liberalna i kochała bohemę, wiec przychylnie patrzyła na aktorskie aspiracje swojej córki a mojej mamy. Biżuteria i oszczędności po śmierci Babuli w Skolimowie przeszły na moją mamę, która stała sie nagle całkiem bogata i kupiła dla nas luksusowy apartament w strzeżonym osiedlu na Zaciszu.
Jeśli chodzi o moje życie to raczej nie mam przyjaciół w realu. Najbardziej interesują mnie gry komputerowe. Mimo młodego wieku cechuje mnie analityczny umysł a we wszelkich decyzjach kieruję sie przede wszystkim logiką. Lubię mange, najbardziej serial Evangelion. Wolny czas spędzam głownie w Internecie. Próbuje pisać swoje programy, ale na razie umiem zbyt mało, choć szybko sie uczę. W przyszłości - choć nie jest to sprecyzowane - chce zajmować sie informatyka. Lubię horrory, najbardziej interesuje mnie przyglądanie sie jak zostały zrobione. Nie boję się, raczej oglądam, aby je analizować.
W życiu realnym jestem osobą samotną. Tęsknie za ojcem. Nigdy nie potrafiłam nawiązać naprawdę bliskiego kontaktu z rodzicami, a po odejściu ojca poczułam sie winna i odrzucona - to sprawiło, że jeszcze bardziej zamknęła sie w sobie.
Moją ulubioną zabawką z dzieciństwa był odkurzacz. Wykorzystywałam go, jako pojazd kosmiczny, maszynę do robienia wiatru i zmieniania pogody, albo mechanicznego potwora - pożeracza Lego. Rura od odkurzacza w moich zabawach występowała tez samodzielnie, jako anakonda lub tunel podprzestrzenny, którym bohaterowie moich zabaw przemieszczali sie do równoległych rzeczywistości. Odkurzacz został mi zakazany przez mamę, po tym, jak usiłowałam odessać nim wódę z wanny?

fragment rozdziału można pobrać ze strony wydawcy: http://www.omega.latarnik.com.pl/fragmenty.html
fotografie zostały wzięte ze strony wydawcy (omega.latarnik.com.pl) oraz z bloga ilustratora (www.blebazgroly.blog.pl)

	Cena detaliczna: 53.90 zł U nas: 45.90 zł Wydawca: As Autor: Marcin Szczygielski Miejsce i rok wydania: 2009 Ilość stron: 596 Oprawa: twarda Wymiary: 150x210
przejdź na stronę produktu