Problem wzrostu we „Władcy Pierścieni”

Home / Fantastyczne aktualności / Problem wzrostu we „Władcy Pierścieni”

Problem wzrostu we „Władcy Pierścieni”

W pierwszych ujęciach podczas których widać równocześnie hobbity i Gandalfa – jeszcze zastanawiamy się nad tym "jak oni to zrobili". Później przyzwyczajamy się do tego, że na ekranie równocześnie występują ogromne trolle, malutkie hobbity czy wysokie elfy. A przecież znamy aktorów, którzy występują w tej produkcji także z innych ekranizacji – są normalnego wzrostu! Jak więc oni to zrobili?!

A trzeba przyznać, że we „Władcy Pierścieni" twórcy faktycznie stanęli przed duży problemem. Na ekranie miały pojawić się postaci o dziewięciu różnych „rozmiarach". Hobbici mierzą średnio około 120 cm wzrostu. Krasnoludy są trochę wyższe – ok. 130 cm. Orkowie w zależności od rasy mają od 150 cm do 180. Około 185 cm mają elfy wysokie, a ok. 190 cm – upiory pierścienia. Największe są trolle, które mają aż 3 metry wzrostu. Jak ukazać to w filmie? Najczęstszym stosowanym sposobem jest zaangażowanie aktorów niewielkiego wzrostu, żeby grali postaci małe, a wysokich do ról gigantów. Peter Jackson nie chciał iść tą drogą. Zdecydował się jedynie na tzw. dublerów w skali. To jedna z trudniejszych metod, a polega ona na tym, że do scen w których filmowano aktorów od tyłu – „używano” aktorów, którzy faktycznie byli różnego wzrostu. Na przykład hobbitów grali ludzie o wzroście nie przekraczającym 120 cm, albo odwrotnie: tam gdzie centralnymi postaciami byli hobbici, zastępowano Gandalfa czy Legolasa popularnym amerykańskim wrestlerem – Paulem Randall'em, który mierzy 218 cm wzrostu. Trudnością było to, że niezbędne były 2 wersje kostiumów, a także dekoracje zbudowane w dwóch różnych skalach. Kolejną stosowaną przez Petera Jacksona metodą była „wymuszona perspektywa". Polega to na tym, że na przykład aktor grający Gandalfa (wyższy) siadał bliżej kamery, a hobbit (niższy) usadowiony był znacznie dalej. Dzięki umiejętnościom kamerzystów oraz oświetleniowców uzyskiwano złudzenie, że te dwie postaci znajdują się blisko siebie. Najpopularniejszą jednak metodą było użycie bluebox-u: hobbit filmowany był na niebieskim tle, a gotowy materiał łączono z innym, nagranym już w normalnych warunkach tak, by hobbit był odpowiednio mniejszy. Co prawda wymaga to ogromnego nakładu pracy podczas montażu, ale jak widać twórcy poradzili sobie z tym doskonale.